Op 15 mei 2026 hebben wij uw subsidieaanvraag ontvangen voor het project “Blauw- Groen Eureka!”. Namens de coöperatieve vereniging Eureka vraagt u subsidie aan voor het vergroenen van een woongemeenschap. Er worden meerdere groene daken aangelegd (950 m2) en balkontuinen gerealiseerd (790 m2). Deze maatregelen dragen bij aan de doelstelling van deze subsidie.

Besluit Subsidieverlening
Wij hebben uw aanvraag getoetst aan de Stimuleringsregeling Geef groen en water de ruimte van Waterschap Amstel, Gooi en Vecht. Uw aanvraag draagt voldoende bij aan de doelstellingen van de regeling en voldoet aan de overige voorwaarden.

Wij hebben daarom besloten u éénmalig een subsidie te verlenen voor het project. De subsidie bedraagt maximaal €20.000, -.
Er is besloten u de aangevraagde subsidie toe te kennen aan de hand van de volgende voorwaarden:

• Water vasthouden: de grootschalige maatregelen zorgen voor een grootse
  verbetering van het waterbergend vermogen;
• Communicatie en voorbeeldwerking: het project dient als voorbeeldproject in het
  kader van waterbeheersing en biodiversiteit. Er wordt contact gezocht met Platform
  Wooncoöperaties Amsterdam en rondleidingen zullen op aanvraag georganiseerd
  worden;
• Samenwerking: leden en toekomstige bewoners van de wooncoöperatie werken mee
  om een gezond leef- en woonklimaat te ontwikkelen. Samen met de gemeente en
  Waterschap Amstel, Gooi en Vecht worden mogelijkheden verkend, ook in de vorm
  van een verkennend onderzoek;
• Kosteneffectief: de kosten die gemaakt worden, passen bij de maatregelen die
  getroffen worden.

Dagelijks wordt er hard gewerkt op de bouwplaats.
We zetten deze twee harde werkers graag een keer in de spotlights.

---

---

Foto’s en tekst: Eurekalid en toekomstig bewoonster: Bernice Siewe en Bob Bock

Debby

“Ik kan sowieso niet stilzitten”

Ik maak de bouwkeet hier schoon, elke vrijdag sinds januari. Voor De Geus doe ik dit al langer, maar altijd via een tussenpersoon. De bouwers maken er geen rotzooi van – behalve het zand dat ze binnenbrengen. Eerst moet ik stofzuigen, dan dweilen. Deze keet is pittig: grote oppervlakte, sanitair.
Ik ken veel bouwers, maar niet allemaal bij naam. Ze kennen mij wel, omdat ik altijd
zeur over hun baggerschoenen. Gelukkig zijn ze relaxed: “Oh, sorry, sorry.” Op kantoor ken ik iedereen. Ik ben vaak de enige vrouw op de bouwplaats. Pas als het af is, komen de ‘interieurdames’.

Werk, mensen en Eureka!
Ik kan met iedereen opschieten. Ik ben een babbelaar, en dat waarderen ze. Veel mannen hier zijn uit het buitenland, maar we spreken allemaal Engels. In Nederland willen jongeren niet meer timmerman of metselaar worden – allemaal ICT of AI. Vandaar al die buitenlandse werkers. De vergaderaars zijn netter dan de bouwers.
Dit gebouw wordt een soort community: samen koken, tuinieren. Ik vind dat goed. Vroeger verzorgde je je ouders thuis, nu gaat iedereen naar een verpleeghuis. Ik heb een vriendin in de zorg: daar zitten mensen alleen, terwijl ze kinderen hebben. Een koffietje met ze drinken, dat doe ik graag. Gezamenlijk wonen brengt mensen
dichterbij.

Amsterdam versus Purmerend
Amsterdam is niet meer wat het was: te druk, te onpersoonlijk. In Purmerend groet de caissière je nog. Ik woon daar heerlijk: tuin, park, plek voor de auto. Als ik in Amsterdam werk, ben ik blij als ik weg ben.
De eerste 11 jaar van mijn leven woonde ik op de Antillen. Daarna woonden we in Amsterdam Zuid. Een topjeugd: muziek, wijkgevoel, rivaliteit tussen Zuid en West.
We hadden een grote mond tegen elkaar. Dat kan nu niet meer.

Eigen bedrijf en doorzetten
Uit noodzaak heb ik een eigen bedrijf. Ik doe alles zelf: klanten zoeken, werken, 90 uur per week. Ik begin om 5:15 en ben om 23:00 thuis. Zaterdag is mijn enige vrije dag. Mijn dochter is het huis uit, ik heb vier katten. Die staan al te wachten als ze mijn auto horen.
Ik kan niet stilzitten. Vakantie? Dan ga ik gordijnen wassen of ramen lappen.
Schoonmaken vind ik heerlijk: ontspannen, voldoening. Als ik klaar ben, kijk ik om en denk: “zo wil ik het zelf ook hebben”. Soms ben ik boos op de rommel, maar met mijn koptelefoon op hard volume… dan is het weer goed.
Ik hou van veel soorten muziek en ben ook een waanzinnige fan van The Lord of the Rings. Alle versies heb ik wel.

De bouw vordert
Toen ik twee weken weg was, stonden er ineens drie etages. Nu groeit het gebouw snel. Ik ben enthousiast over hoe het er straks uitziet. Aan het eind van de bouw
hoop ik deel van de eindoplevering te zijn. Gelukkig voor mij én voor jullie is De Geus heel netjes en schoon.

---

Isaias:

“Elke dag ga ik op missie”

Ik kom uit Brazilië en voel me hier thuis. Het werk bevalt me: de vrijheid, de mensen om me heen. Als kind woonde ik vlak bij een haven. Elke keer als ik langs de kranen liep, zag ik hoe ze soepel en krachtig hun lading verplaatsten. Ik droomde ervan om ooit zelf in zo’n kraan te zitten. Het leek me prachtig werk: verantwoordelijk, uitdagend, en alsof je een spel speelt. Bovendien zit je de hele dag, dus je put je lichaam niet uit. Als ik naar huis ga, heb ik nog energie om naar de sportschool te gaan of andere dingen te doen.

Loopbaan
Mijn loopbaan begon als duiker, later werd ik rigger – de persoon die beneden instructies geeft aan de kraanmachinist. Eerst werkte ik in Portugal, daarna in België. Toen hoorde ik over de goede opleidingen voor kraanmachinisten in Nederland. Dat was de reden om hiernaartoe te verhuizen.

Spannend werk
Als kraanmachinist moet je constant calculeren: hoeveel lading kan ik veilig tillen met deze ketting en haak? Je maakt plannen voor al het hijswerk. Het blijft spannend, alsof ik elke dag op missie ga – net als een soldaat. Ik doe mijn uiterste best, want een ongeluk schuilt in een klein hoekje. Je kunt de lading verkeerd berekenen, of de wind kan plotseling
opsteken. Het is gevaarlijk als de kraan dezelfde richting opgaat als de wind: dan kan hij vooruit geduwd worden. Ik moet alles in de gaten houden en duizend kleine beslissingen nemen.
Het is werk met veel verantwoordelijkheid. Ik wil ’s avonds veilig thuis zijn – en mijn collega’s ook. Daarom let ik op elke beweging, elke reactie van mijn collega’s. De communicatie met mijn rigger is cruciaal. Hij ziet dingen beneden die ik niet kan zien. We praten Engels met elkaar; hij komt uit Curaçao. Gelukkig is er nog nooit iets misgegaan.
We werken met focus en concentratie. Als ik thuis kom, zegt mijn vrouw vaak: “Je ziet er moe uit.” Mijn lichaam is dan niet moe, maar mijn geest wel. Toch is er ook tijd om te ontspannen. Vaak zit ik gewoon te wachten – bijvoorbeeld op cement. Om in vorm te blijven, doe ik oefeningen in de cabine. Geen muziek, want dan hoor ik mijn collega’s niet
meer. Wel bel ik met mijn vrouw of zoons, en lees ik boeken, zoals The Art of Spending Money of boeken over zelfverbetering. Ik draag graag kennis over aan mijn zoons. Zij wonen met mijn vrouw in Portugal, en zo kan ik ze nog iets leren.

Boven
Ik blijf de hele dag boven in de kraan, ook voor lunch of koffie. Soms hebben mijn collega’s me nodig, en als ik niet beschikbaar ben, kunnen ze een of twee uur werk verliezen. Dat vind ik niet erg – ik heb er zelf voor gekozen en voel me deel van het team. Boven heb ik een koelkast, water en een apparaat om eten warm te maken.

Toekomst
Ik heb drie zoons. Het zou mooi zijn als zij hier kunnen studeren. Dan maken ze kans bij een goed bedrijf. Nu heb ik ze geadviseerd om mechatronica te leren. Dan kunnen ze bijvoorbeeld aan de slag als bestuurder van een onderwaterrobot, een zogenaamde Remotely Operated Vehicle (ROV) – voor wetenschap of bedrijven. Daar zit toekomst in.
Mijn droom is dat mijn hele gezin hiernaartoe komt. Ze kunnen hier in het Engels studeren, en veel mensen hier spreken Portugees! Weet je, Nederland en Brazilië hebben een band.
Er wonen veel Nederlanders in Brazilië, en ik merk dat ik hier vaak hartelijk word ontvangen.

Op 11 juni vierden we ons Aftelfeestje. Nog 12 maanden te gaan! En ja het regende maar daar laat een beetje Eurekaan zich niet door tegenhouden.

foto: Albana Shala

foto: Arjen Veldt

foto: Arjen Veldt

foto: Arjen Veldt

foto: Casper Oorthuys

foto: Arjen Veldt

foto: Arjen Veldt

foto: Arjen Veldt

foto: Ria de Steur

Dagelijks wordt er hard gewerkt op de bouwplaats.
We zetten deze twee bouwers graag een keer in de spotlights.

---

Foto’s en tekst: Eurekalid en toekomstig bewoonster: Bernice Siewe.

---

Mokthar

“samenleven is goed”

Ik ben een soort klusjesman. Ik doe alles, bijna alles. Dat wil zeggen: opruimen, helpen.  Elke dag. We beginnen om 7 uur ‘s ochtends, tot ongeveer 4 uur in de middag. Ik heb alles, code, sleutels. Rond 5 uur ‘s ochtends sta ik op, In de winter was het nog donker. Ook toen ik weer naar huis ging was het weer donker. Nu is het mooi. Als ik opsta, worden de vogels ook wakker. ’s Avonds ga ik ongeveer half 10 of 10 uur naar bed.

Ik werk al zeven jaar voor De Geus. Ik woon samen met mijn vrouw. We hebben twee kinderen, maar ze zijn het huis uit. Vroeger, toen mijn vrouw nog werkte, stonden we samen op. Nu is ze met vroeg pensioen en drink ik ’s ochtends mijn koffie alleen. We wonen in Nieuw West, zes minuten met de auto naar hier. Het is mijn thuis. Ik woon al 30 jaar in hetzelfde huis. Een groot huis, omdat de kinderen bij ons woonden. Het is nu te groot.  Er wordt nieuwbouw gemaakt waar we naartoe gaan. Misschien dit jaar. Dat is fijn. Ons huis is echt heel oud, geen isolatie. Het nieuwe huis is kleiner, maar dat is ok.

Ik was bij de opening toen de eerste paal van dit gebouw werd geslagen. Het gebouw is niet veel anders dan dat we altijd bouwen. Het is heel gewoon. Wel dat er veel gemeenschappelijke ruimtes komen. Dat is anders. Samen leven is altijd goed, dat hebben wij nodig op dit moment. Dat zien wij nu nooit meer. Nergens meer. Ook niet waar ik woon, nee, absoluut niet. Jammer.

 
Ik ben in Amsterdam-Oost opgegroeid. In 1975 ben ik naar Nederland gekomen. Toen was het heel anders. Het is moeilijker nu. Maar niet alleen in Nederland, hoor. De hele wereld is anders, harder. 
Nee, ik heb er nooit over gedacht dat ik hier ook zou kunnen wonen. We krijgen die nieuwbouw van Stadgenoot. Het zou wel leuk zijn. Ik ken het hele gebouw, ja. Elke ruimte, elk metertje.

 
Ik ben geboren in Turkije. Tot mijn negende jaar heb ik daar gewoond. Toen met mijn moeder hier naartoe gekomen. Mijn vader was er al vanaf 1964. Ik kom uit Yozgat, dat ligt in het midden van Turkije, vlakbij de hoofdstad Ankara. Yozgat is een stad, maar ik woonde in een dorp er dichtbij. Nu heb ik ook een huis in Izmir, aan de kust. Daar ging ik om de twee, drie jaar naar toe. De laatste vijf jaar zijn we wel twee keer per jaar gegaan. We hebben niet veel familie meer in ons oude dorp. Iedereen is hier of ergens anders in
Europa. Mijn ouders zijn overleden. Mijn vader heeft altijd gewerkt. Mijn moeder was gewoon thuis. Tijdens de eerste maand van zijn pensioen, is mijn vader overleden. Dat was wel zielig. Hij was nog maar net 65. Hij heeft in een metaalfabriek in Zaandam gewerkt. Zwaar werk. Mijn moeder is 86 geworden. Ze woonde twee straatjes verder. Ik was iedere dag bij haar. Zij hebben wel een goed leven gehad, zou ik zeggen.

---

Marius
“Roemenen zijn onbevreesd maar niet dom”

“Ik kom uit Constanta aan de Zwarte Zee in Roemenië.
Na de omwenteling van 1989 was het een mooie tijd, maar nu niet meer. Daarom zijn we hier. Ik werkte als elektricien, maar met wat ik verdiende, konden we niet rondkomen. In de supermarkt betaal je dezelfde prijzen als hier. Dus ja…. We zijn het armste land van de EU, maar niemand weet het. 
Ik spreek goed Engels en ook Spaans en Frans. Ik vind het leuk om te leren, haha, daarom dus. Op school kon je kiezen tussen Russisch of Frans, en ik koos voor Frans.
Engels leerde ik toen ik bij de overheid werkte, dat moest toen. Spaans is makkelijk voor ons, omdat het ook een Latijnse taal is.

Ik ben hier sinds 2018. Tussendoor heb ik een paar jaar een pauze genomen omdat ik het niet leuk vond, maar vanaf 2021 ben ik hier weer. Meestal gaat het zo dat ik ongeveer twee tot drie maanden werk en dan een maand naar Roemenië ga. Zoals ook bij dit project; je werkt een paar maanden tot het werk is afgelopen en dan ga je verder. Ik ben elektricien. Mijn oudste zoon trouwens ook.
We wonen nu in Gouda. Je weet wel van de kaas. Het huis wordt ter beschikking gesteld door het bedrijf waar we nu voor werken. Dat bureau vindt projecten voor ons. Ze regelen ook een auto en een ziektekostenverzekering. 
Het is een goed huis, normaal. We hebben een normaal salaris, net als iedereen hier. Soms kom je in een slecht huis terecht. Dat is meestal gedaan door de mensen die er daarvoor woonden. Er zijn mensen die drinken, ze maken ruzie, ze vernielen dingen, en dan ga je in dat huis wonen en kom je erachter dat het een ramp is. Je wacht tot er iemand van het bureau komt kijken, en ja, zij repareren het dan.
We hebben met ons vieren een groot huis met zes slaapkamers. We willen privacy, we zijn
ver van huis, we moeten met onze vrouw kunnen praten, met onze kinderen. Ik ben getrouwd en heb een zoon. Hij is 25 jaar oud. Hij werkt hier, bij mij. En ik heb een zoon van zeven. die woont bij mijn vrouw in Roemenië.  Ik denk erover om ze hier naar toe te halen, maar ik weet het niet zeker. Mijn zoon heeft vrienden op school en alles, en het zal moeilijk voor hem worden. Maar ik denk ook dat hij hier een beter leven heeft. 

Dit gebouw is net als elk ander gebouw, er is niets anders. De elektriciteit is ook niet anders. Ja, ik weet dat een groep mensen dit gebouw met 100 appartementen gaat neerzetten. Voor tien of vijftien van hen zal het een moeilijke tijd worden en zullen er problemen met het geld ontstaan. Wat gebeurt er dan? Ik denk dat op elke verdieping bv één appartement, het niet zal lukken om te verhuren, maar ik weet het niet. Het kan me niet echt schelen, ik moet het bouwen, dus ja, het is niet mijn probleem.
Ik wist niet dat de mensen die hier gaan wonen veel met elkaar willen gaan doen. Het is hun keuze. Het is een mooi project, een mooi gebouw! 

Als elektricien is het fijn dat ze met prefab muren werken die omhoog kunnen klappen.
Dan hoeven we niet zoveel zelf te boren. Want in beton duurt het langer, als je de electra moet maken. Als je muren omhoog klapt, heb je hier een gat en daarboven steek je de draden erin om de verbinding te maken en de installatie is klaar. Het is ook veiliger werken.
Amsterdam? Als ik om zes of zeven uur ‘s ochtends naar mijn werk ga en ik zie hoeveel afval er op straat ligt …. . Ik zou dus niet in Amsterdam willen wonen. Ik voel me beter in Gouda, we hebben een tuin en een barbecue, we hebben geen buren. En wel parkeerplaatsen voor onze auto’s. Het is beter om in een kleine stad of dorp te blijven, het is er rustiger en ‘s ochtends word ik wakker en … je hoort de vogels, dus het is heel ontspannend.

Voor de toekomst van mijn kleine zoon denk ik wel dat het hier beter zal zijn. Voor hem is het niet meer zoals vroeger met Ceaușescu. De leraren op school zijn niet meer zoals vroeger. Ze hebben geen vreugde om kinderen les te geven, het lijkt erop alsof ze van een andere planeet komen. Het is allemaal blablabla, net als een robot, je leert helemaal niets, dus ik denk dat het hier beter is op school en ook met het gezondheidssysteem.
Als het gebouw klaar is, is mijn werk klaar . Ik denk niet dat ik jullie op ga zoeken. Ik zie nu hoe het wordt, elke dag. Dus waarom zou ik jullie bezoeken? Maar voor een feestje zou ik wel komen …

Over mijn tattoos. Dit is de weg van het leven en aan het eind staat de dood.
Wij, mensen van de Balkan, wij denken niet over de dood. Niet zo van, oh .. daar kan ik dood van gaan. Natuurlijk, wij weten dat we dood gaan, maar we zijn er niet bang voor. Als je dood gaat, ga je dood. En ook, er is geen leven na de dood.
Ik ben niet religieus. Als ik verhalen hoor die volgens mij niet mogelijk zijn, dan kan ik niet geloven. Dat bedoel ik met Rumenian style: fearless. We zijn niet bang om dingen te zeggen. Veel mensen zeggen dat ze geloven. Maar dan zie ik ze drinken, roken en andere stomme dingen doen. Dan vind ik het wel heel makkelijk om te zeggen dat je gelooft.
We zijn fearless, maar we denken ook na …

Waarom vleermuizen?

Vleermuizen zijn “natuurlijke ongediertebestrijders”, bestuiven planten en verspreiden zaden. Ze eten insecten, Ook ondersteunen zij de biodiversiteit. De uitwerpselen van vleermuizen (guano) zijn een natuurlijke meststof die de groei van planten en bomen bevordert.

Vleermuizen slapen overdag, meestal ondersteboven hangend in donkere, beschutte plekken zoals boomholtes, zolders of spouwmuren. ‘s Nachts jagen ze op insecten. In de winter houden ze een winterslaap om energie te besparen.

Vleermuizen in de stad?

Vleermuizen gedijen goed in de stad omdat gebouwen (spouwmuren, daken) uitstekende, warme schuilplaatsen bieden en parken/waterwegen zorgen voor veel voedsel, zoals muggen. De stad biedt een overvloed aan eten. Eén vleermuis vangt zo’n 3.000 muggen en andere insecten per nacht. Fijn als je niet van muggen houdt! Steden zijn vaak warmer dan het platteland, wat gunstig is voor de energiehuishouding van de vleermuis. Vleermuizen vallen niet op, je moet echt je best doen om ze te zien.

Vleermuizen bij Eureka!

Onze wooncoöperatie houdt bij de bouw van Eureka! zorgvuldig rekening met schuilplaatsen voor de vleermuizen. Daarnaast zijn ook grotere schuilplaatsen nodig die als kraamkamer en winterverblijven kunnen fungeren. Deze kasten kunnen worden ingebouwd achter de gevelbekleding, met behulp van een entree steen die een spleet bevat van zeventien bij drie cm.

Voor de kraamkamers is de financiering nog niet rond.

Dus wij vragen u: adopteer een vleermuis!
Voor 100 euro bent u vader of moeder van een vleermuis maar alle bijdragen zijn welkom.

Stort uw bijdrage op bankrekening NL12 RABO 0377 9519 00 van Coöperatieve vereniging Eureka U.A.onder vermelding van Vleermuizen

Of scan de QR-code met de camera-app op je telefoon.

Elke maand organiseren we informatie-avonden voor mensen die interesse hebben in onze plannen.

De eerstvolgende informatie-avonden: 13 mei – 24 juni -26 augustus – 28 oktober – 16 december.

De avonden beginnen om 20.00 uur. De locatie: het gebouw De Kit aan de Leeuwendalersweg nr 380, hoek Bos en Lommerweg.

Wil je meer weten over wat we gaan doen, hoe je lid kan worden, wat het lidmaatschap betekent. Kom dan naar een informatie-avond. Tijdens deze bijeenkomst vertellen we meer over Eureka! en de 5 pijlers waarop wij voortbouwen. Je kan je vragen stellen en we vertellen over de voortgang van het project.

Het is wel fijn wanneer je je van tevoren aanmeldt. Schrijf je in voor een info avond met dit formulier

Belangrijk om nu alvast te weten: alle Mplus (M+) large (L) appartementen zijn al toegewezen aan onze huidige leden. Voor woningen die op dit moment niet beschikbaar zijn, werken we met een wachtlijst. De ervaring leert dat er tot aan de oplevering nog veel kan veranderen.

Van de extra large (XL), medium (M) en small (S) woningen zijn nog enkele beschikbaar.

Op zaterdag 16 mei organiseren we weer een Eurekafé.
Je vindt ons van 11:00 tot 13:00 uur bij Bar-Lusconi op het Mercatorplein 2B

We organiseren het Eurekafé om elkaar, nieuwe leden en geïnteresseerden te ontmoeten en beter te leren kennen. Een gezellig samenzijn in ongedwongen sfeer waarbij iedereen welkom is.

Je hoeft je hiervoor niet aan te melden.

Zaterdag 14 december jl vierden we de mijlpalen van 2024:
* Eureka! telt meer dan 100 leden
* de omgevingsvergunning is verleend
* het kavel wordt bouwrijp gemaakt
* we naderden de 1 miljoen met de obligaties (inmiddels erover heen!)
Geniet met ons mee en bedenk dat we nog een mooi feestcadeau als suggestie hebben (-;

Zie de pagina over obligaties http://eurekaamsterdam.nl/obligaties/

En bekijk het leuke filmpje !! https://youtu.be/MEDxEwPlJrM

De activiteitencommissie van Eureka! had een hele leuke dag georganiseerd afgelopen 24 november. De grote mensen mochten mee op een kunst-en-architectuurwandeling in de Kolenkitbuurt. En de kinderen hebben samen geknutseld en muziek gemaakt: een maquette van het gebouw en een compositie op “Eureka! in aanbouw”.

Ook was er een eerste bijeenkomst van het Eureka!-kinderklankbord, waarmee zij een volwaardige stem krijgen binnen de coöperatie.

De gemeente Amsterdam heeft vandaag – 31 oktober 2024 – laten weten dat ons project de OMGEVINGSVERGUNNING wordt verleend.

Dat betekent dat (bijna) alle seinen op groen staan en we kunnen bouwen!

Dat gaan we vieren! Zaterdag 14 december in Ru Paré.